20 Mart 2012 Salı

işte tam hayal kurduğum gibi o güzel sakin sokakta güneşi gören o tahta sandalye üzerinde otursam kalsam düşünsem  öylece...



insanları başka biri olmaya zorlayan bu hayat şartlarının inadına sakince kendim olsam önce  
sıfırdan başlasak güneşi sevdirsem mesela insanlara yada önce nefes almayı sevdirsem öfkelenmek için değilde güzel konuşmak için tüketmeyi sevdirsem o nefesi..


denizi sevdirsem  o maviliğe bakınca özgürlüğünü görebilse insan
çiçeğe dokununca aslında ondan bile masum olabileceğini düşünse, göz yaşları olmadan büyüyemeyeceğini bilse her acı çektiği anda aslında bir sonraki acının daha hafif olabileceğini anlasa gülse hep sevinse acı çektiği şeyden aslında bir adım daha önde olduğunu görse, sevse tüm acılarını onu sonunda daha da dinginleştirdiği için 
yenilmese olumsuzluklara aslında oldukları için şükretse belki işte ozaman daha çok kendini sever insan 


çocukları, sevgiliyi, babayı, anneyi, güneşi, denizi, çiçekleri Tanrıyı herşeyi daha çok sever ...










                                                                                                       V.AGIR

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder